5 ประโยคภาษาเกาหลีสำหรับถามทางที่ได้ใช้จริง (พร้อมคำอ่าน)

เดินออกมาจากสถานีฮงแดแล้วมือถือแบตหมดพอดี คาเฟ่ที่บุ๊คมาร์คไว้อยู่ที่ไหนสักแห่งในรัศมีสิบบล็อก นี่แหละคือช่วงเวลาที่การรู้จักถามทางเป็นภาษาเกาหลีกลายเป็นพลังวิเศษ 5 ประโยคนี้มีพอแล้ว คนท้องถิ่นจะหยุดช่วยจริงๆ และเราก็จะฟังดูสุภาพไปด้วย

실례합니다 — Excuse me

shil-lye-ham-ni-da · พูดก่อนจะถามอะไรทั้งนั้น แม้แต่ก่อนจะยื่นหน้าจอโทรศัพท์ให้ดูด้วยซ้ำ เป็นสัญญาณของความให้เกียรติที่ทำให้คนหยุดแล้วมองหน้าเรา ถ้าไม่พูดคำนี้ก่อน บางคนอาจคิดว่ากำลังแจกใบปลิวแล้วเดินผ่านไปเลย พูดพร้อมโค้งหัวเบาๆ หรือทำมือประกอบ รับรองว่าหยุดทุกครั้ง

어디 있어요? — Where is it?

eo-di i-sseo-yo · หลังจากพูดคำเปิดสุภาพแล้ว บอกชื่อสถานที่แล้วต่อด้วยประโยคนี้ จะดีกว่านั้นถ้าเปิดแอปแผนที่หรือรูปสถานที่ขึ้นมาแล้วชี้ให้ดูไปด้วย คนเกาหลีชอบช่วยด้วยการชี้ให้เห็นภาพ อาจชี้ไปตามถนนหรือบอกเลขทางออกสถานีรถไฟใต้ดินให้เลย ถ้าเขาพูดเร็วจนตามไม่ทันก็แค่ยิ้มพยักหน้าไป การชี้มือบอกทุกอย่างอยู่แล้ว

이쪽이에요? — Is it this way?

i-jjo-gi-e-yo · ได้ยินคำอธิบายทางแล้วแต่ยังไม่แน่ใจว่าต้องเข้าตรอกไหน ชี้ไปทางที่คิดว่าใช่แล้วถามประโยคนี้ คำตอบมักเป็นพยักหน้า สั่นหัว หรือบางทีก็จับแขนเราหมุนไปทางที่ถูกเลย บางครั้งเขาจะชี้ไปทางตรงข้ามพร้อมพูดว่า jeo-jjok (저쪽) นั่นคือสัญญาณให้กลับหลังหัน

걸어서 갈 수 있어요? — Can I walk there?

geo-reo-seo gal su i-sseo-yo · ประโยคนี้ช่วยไม่ให้เผลอเดินยาวๆ 40 นาที ทั้งที่จริงๆ มีสถานีรถไฟใต้ดินอยู่แค่สองนาทีเดิน ถ้าเขาสั่นหัวแล้วชี้ลง หมายถึงให้นั่งรถไฟใต้ดินไป ถ้าเขาพยักหน้าแล้วชูนิ้ว นั่นคือจำนวนนาทีที่ต้องเดิน คนเกาหลีตรงไปตรงมาเรื่องเวลาเดิน ถ้าเขาสั่นหัวก็เชื่อไว้เถอะ

알려 주셔서 감사해요 — Thank you for telling me

al-lyeo ju-syeo-seo gam-sa-hae-yo · เป็นคำอำลาอบอุ่นที่ทำให้ได้รอยยิ้มกลับมา ดีกว่าคำว่า gam-sa-ham-ni-da (감사합니다) ธรรมดา เพราะเป็นการขอบคุณที่ระบุเจาะจงถึงความช่วยเหลือที่ได้รับ คนเกาหลีที่มีอายุมักจะชอบใจเป็นพิเศษ บางคนอาจตบไหล่หรือให้กำลังใจเป็นภาษาอังกฤษกลับมาด้วย ทิ้งความประทับใจดีๆ และทำให้เขาจดจำนักท่องเที่ยวต่างชาติในแง่ดี

ออกเสียงให้ถูกแบบนี้

• เสียง 'eo' ใน eo-di คล้ายเสียง 'u' ในคำว่า 'cup' ปากอ้าเล็กน้อยและผ่อนคลาย
• shil-lye-ham-ni-da มีสี่พยางค์ อย่าพูดเร็วรวบจนฟังดูเหมือนหงุดหงิด
• ลงท้ายทุกประโยคด้วยเสียงสูงขึ้นเล็กน้อยที่พยางค์สุดท้าย เพื่อให้ฟังดูเป็นคำถาม ไม่ใช่คำสั่ง